به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری برنا؛ سازمان نقشه‌برداری کشور در گزارش تحلیلی از دو زلزله اردیبهشت و خردادماه در تهران؛ اعلام کرد: قطعه گسل مشا که در ١٩ اردیبهشت فعال شده پیش‌تر هم فعالیت داشته هم در سال ١٦٦٥ میلادی جابه‌جا شده و هم در زلزله ١٨٣٠ میلادی. در سال ١٦٦٥ یک زلزله به بزرگای ٦ تا ٧ ریشتر اتفاق افتاده و در سال ١٨٣٠ با بزرگی ٧ بوده است. یک زلزله با بزرگای ٥ هم در سال ١٩٣٠ اتفاق افتاده که روی همین قطعه گسل مشا بوده. بدین ترتیب دوره بازگشت بین دو زلزله با بزرگای ٧ در گسل مشا ١٦٥ سال وبین دو زلزله با بزرگای پنج  ٩٠ سال است.

در مقاله حمید رضا نانکلی رییس اداره ژئودزی و ژئودینامیک و دکترعبدالرضا سعادت مدیرکل ژئودزی و نقشه برداری زمینی، آمده است: منطقه البرز مرکزی لرزه خیز بوده و در طی دو هزارسال گذشته بیش از ٢٠ زمین‌لرزه با بزرگی ٥/٦ (درمقیاس امواج) سطحی دراین منطقه بوقوع پیوسته است. از دیدگاه زمین ساخت البرز مرکزی ‌توان ایجاد زمین لرزه‌های بزرگ را دارد و گسل‌های توانمندی در البرز مرکزی قرار دارند که بارزترین چشمه خطر برای شهر تهران گسل مشاء-فشم و گسل شمال تهران است. آخرین زلزله بزرگ تهران در ۲۷ مارس ۱۸۳۰ میلادی (١٩٠سال پیش) با بزرگی بیش از هفت درجه ریشتر بود که مناطق شمیرانات و دماوند تقریبا به طور کامل ویران شد و حدود ۷۰ روستا در شرق جاجرود از بین رفتند.

در این مقاله راهکارهایی چون «توسعه شبکه ایستگاه های شتاب‌نگاری، زلزله‌نگاری و پیش‌نشانگرهای زلزله( GPS)» و «ایجاد و توسعه سامانه هشدار با ترکیب GPS- شتابنگار و لرزه نگار» نیز توصیه شده که می‌تواند کلان شهر تهران را در مواجهه با فاجعه زلزله، تجهیز کند.

متن کامل این مقاله در این لینک بخوانید.

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: