به گزارش خبرگزاری برنا از مشهد، عبدالهادی فقهی زاده در مراسم آغاز کار 'دوره آموزشی توجیهی مبین' ویژه روسای گروه و کارشناسان قرآن و عترت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی سراسر کشور در مشهد افزود: وقتی با هزار موسسه قرآنی به واقع فعال می توان به مقصد رسید چه لزومی دارد که پنج هزار یا 10 هزار موسسه قرآنی را به ثبت برسانیم. توسعه کیفی را نباید فدای توسعه کمی کرد.

وی ادامه داد: باید بین دولت دینی و دین دولتی فرق گذاشت و به شدت از دین دولتی پرهیز کرد. همه ما که کمتر یا بیشتر در گوشه ای از دولت قرار داریم باید توجه داشته باشیم که کارهای مردمی باید مردمی باقی بماند زیرا در کلاسهای ساده، بی ریا و بدون تشریفات است که شهد قرآن چشیده می شود نه در لوای عناوین پر طمطراق، مجلل و رسمی.

معاون وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: باید به شدت از اینکه چنان دولت را فربه کنیم که فعالیتهای مردمی رنگ ببازد و صبغه دولتی پیدا کند پرهیز کرد. اینگونه اعمال ممکن است برای رزومه ساختن برخی مدیران خوب باشد اما برای بسط فرهنگ قرآنی مفید نیست.

وی افزود: زمانه، زمانه گفت و گو و عرضه است و اگر در دوره های قبل برخی از ما خیال می کردند با بخشنامه، اجبار، الزام و توسل به قوه قهریه می توان کسی را به کاری کشاند، امروز به خوبی دریافته ایم که چنین روشهایی ناکارآمد است و راهی جز گفت و گوی عالمانه عمیق وجود ندارد.

فقهی زاده ادامه داد: حال که ساختاری به عنوان معاونت قرآن و عترت در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تدارک دیده شده باید در این قالب، معارف و آموزه های اهل بیت(ع) را بچشیم و بعد با خلوص نیت و توسل به روشهای صحیح تبلیغ کنیم و حتی با مخالفان و منکران هم گفت و گو کنیم و بدانیم که کلام، جادوگر است و از گفت و گو طفره نرویم.

وی گفت: با گروههای بزرگ و توانمندی مواجهیم که می خواهند با برنامه، نور خدا را خاموش کنند. کسانی که بیش از ما برنامه می ریزند و دقیقتر اجرا می کنند. امروز وظیفه داریم برای ترویج زیست قرآنی بیندیشیم و عمل کنیم و در این راستا نباید به فعالیت قرآنی به عنوان هدف نگاه کرد چون توسعه فعالیتهای قرآنی باید منجر به تغییر نگرش با هدف ایجاد تغییر در رفتار شود.

معاون قرآن و عترت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی افزود: فضای مجازی امروزه فضای درازدامنی را رو به روی ما گشوده اما قرآنیان جامعه در این فضا چه میزان حضور دارند؟ از رسانه های نوین چقدر استفاده می کنیم؟ متاسفانه گاه در عمل به این وسیله چنان دچار تشریفات می شویم که اصل مطلب را از یاد می بریم.