به گزارش خبرگزاری برنا ؛ امام حسن عسکری(ع) در هشتم ربیع‌الثانی سال ۲۳۲ هجری جهان را به قدوم خود منور فرمودند و روایت  های دیگری نیز در ولادت آن حضرت وجود دارد که عبارت است از ۲۷ ذی‌الحجه و ۱۰ ربیع‌الثانی .

پدر آن حضرت امام هادی (ع) و مادر محترمه‌شان بانویی است که نام مبارکشان حدیث یا حدیثه یا سوسن یا سلیل است. محل ولادت حضرت، مدینه و مشهورترین القاب ایشان زکی، نقی، و کنیه وی حضرت ابو محمد است.

امام یازدهم(ع) بنا بر وظیفه الهی و منصب امامت و هدایت راستین امت به سوی برنامه‌های تعالی بخش اسلام ناب محمدی(ص) و ایجاد حکومت بر حق اسلامی و برقراری عدالت اجتماعی، سیاسی و اقتصادی برابر تمام انحرافات و کج روی‌های حاکمان جبار بنی عباس ایستادگی کرد و برای لحظه‌ای عملکرد آنها را تائید نکرد.

مدت امامت آن امام همام (ع) شش سال به طول انجامید که با قدرت ظاهری بنی عباس و با حکومت سه خلیفه جابر عباسی به نام‌های معتز، مهتدی و معتمد همزمان بود.

بنی عباس، امام هادی و امام حسن عسکری (ع) را به این بهانه که می‌خواهند رهبر شیعیان در مرکز حکومت باشند (و البته به منظور مراقبت و کنترل دقیق امام و سرکوبی حرکت‌های احتمالی علیه حکومت) از مدینه به سامراء منتقل کردند.

از زمان ولیعهدی امام رضا (ع) که شیعه از حاشیه اجتماع تا پایگاه قدرت پیشروی کرده بود، وحشت و ترس بنی عباس فزونی یافته بود و در زمان‌های بعد نیز شیعیان وظیفه خود می‌دانستند که کاسته شدن قدرت حق را برنتابند، این عامل ترس و کابوسی برای خلفاء عباسی بود؛ لذا آنان چاره‌ای جز در پیش گرفتن سیاست خانه نشین کردن، مراقبت شدید، زندان و آزار نمی‌دیدند.

دستگاه خلافت عباسی برای حفظ آرامش خلافت خود، در بیشتر اوقات عمر شریف امام حسن عسکری (ع)، آن حضرت را زندانی و ممنوع از معاشرت کردند، به طوری که آن بزرگوار (ع) مدت ۳ سال از دوران ۶ ساله امامتشان را در زندان گذرانیدند.

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: