​به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری برنا، سارا وارد منتقد اسکرین دیلی در یادداشتی به بررسی فیلم «رونا، مادر عظیم» ساخته برادران محمودی پرداخته است.

در این یادداشت آمده است: «هزینه مرگ و زندگی و تغییرات فرهنگی، موضوع «رونا، مادر عظیم» سومین فیلم افغانستانی معرفی شده به جوایز اسکار و از ساخته های برادران محمودی است؛ درامی موقر، صمیمی و دارای بازی های احساس برانگیز که با کارگردانی، فیلمنامه و تدوین جمشید محمودی و تهیه کنندگی نوید محمودی، نقش خود در به تصویر کشیدن تلاش های مرد افغان مقیم تهران برای نجات جان مادرش و شرح احوال مردمان رانده شده از سرزمین مادری را به درستی ایفا می کند

.

ترکیبی که بعد از دریافت جایزه کیم جی سئوک - مشترکا با فیلم «دنده» از چین - در اولین اکران جهانی خود در جشنواره فیلم بوسان با حساسیت بیشتری مورد توجه قرار گرفت و نمایش های جشنواره ای بیشتر آن قطعی به نظر می رسد.

محسن تنابنده بیش از یک دهه بعد از دومین تجربه سینمایی خود در «آفساید» جعفر پناهی، ردای مخصمه عظیم را درست همانقدر ویرانگر که هست بر تن می کند. مهمتر آنکه، بازی تاثیر برانگیز و روایت طبیعی او با فضای فیلمسازی پیرامونش نیز در هماهنگی کامل است؛ جایی که محمودی تک تک فریم های کند و کشدار را با حزن و اندوه آغشته می کند بی آنکه حقیقت را قربانی کند.

کارگردان تصاویرش را چنان تاثیربرانگیز پرداخت می کند که روزها در جان خیس می خورند. موسیقی فیلم ظریف سهند مهدی زاده نیز با حفظ همین هماهنگی هرگز در بیان احساسات زیاده روی نمی‌کند.

هر سه فیلم برادران محمودی که در افغانستان متولد شده و در کودکی در پاکستان و بعد در ایران پناهنده بوده اند به زندگی افغان هایی چون خود آنها می‌پردازد؛ موقعیتی که آنها به تلخی و مصمم در حال شکل دهی و روایت آن هستند درست مانند «رونا، مادر عظیم» که اندوه و میل دیرینه آنان به فاش کردن حقیقت و مصائب زندگی پناهجویان، فیلم را به اثری ملایم و نیرومند بدل کرده است.