به گزارش برنا از خبرگزاری یونایتدپرس، داده های این مطالعه که بر روی ۳۰ گیرنده پیوند عضو انجام شد، نشان داد که تمامی آنها پس از تزریق دوز دوم واکسن های ۲ دوزه کووید-۱۹ ، واکنش ایمنی کاهش یافته ای نسبت به میانگین واکنش ایمنی بزرگسالان در کل جمعیت داشتند.

این موضوع به احتمال زیاد به این دلیل است که بیماران پیوندی به دنبال پیوند عضو با داروهایی به نام «تعدیل کننده های سیستم ایمنی» که برای سرکوب سیستم ایمنی بدن طراحی شده اند تا  بدن عضو جدید پس نزدند،  تحت درمان قرار می گیرند.

محققان گفتند: تمامی این ۳۰ نفر پس از دریافت دوز تقویتی یکی از دو واکسن «فایزر- بایون تک» یا «مُدرنا»، بدون آن که عوارض جانبی جدی داشته باشند به یک سطح آنتی بادی مناسب برای محافظت در برابر ویروس کرونا دست یافتند.

آنها تاکید کردند: افراد دیگری که از این نوع داروها استفاده می کنند از جمله افراد مبتلا به بیماری های «مولتیپل اسکلروزیس» (ام اس) و «آرتریت روماتوئید»  نیز ممکن است به تزریق تقویتی واکسن کرونا نیاز داشته باشند.

دکتر دوری سگف یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: دوزهای سوم بدون شک بخشی از این رویکرد برای تقویت واکنش واکسن کووید-۱۹ در افرادی است که از سیستم ایمنی سرکوب شده ای برخوردار هستند.

وی افزود: نتایج تحقیقات دلگرم کننده است و ما را امیدوار می کند که در نهایت بیماران پیوندی می توانند از طریق واکسیناسیون به میزان قابل قبولی از محافظت در برابر ویروس کرونا دست یابند.

آنتی بادی ها سلول هایی هستند که توسط سیستم ایمنی بدن انسان برای کمک به مقابله با ویروس تولید می شوند. در همین حال،  طبق اعلام مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، واکسن های کووید-۱۹ برای تقویت سیستم ایمنی بدن به منظور ایجاد آنتی بادی علیه ویروس کرونا طراحی شده اند.

مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها اعلام کرد که  سیستم ایمنی بدن با استفاده از این آنتی بادی ها برای مبارزه با ویروس کرونا و جلوگیری از ابتلا به عفونت و بیماری جدی آماده می شود.

مقامات بهداشت عمومی اخیراً پیشنهاد کرده اند که بسته به روند شیوع بیماری، به ویژه با ظهور انواع جدید ویروس کرونا به دوزهای تقویتی واکسن کووید-۱۹ برای محافظت کامل نیاز است.

این در حالی است که کارشناسان اظهار کردند که هنوز برای اعلام نیاز به تزریق دوزهای سالانه واکسن کرونا همانند واکسن آنفلوانزا،  بسیار زود است.  

مشروح این مطالعه در مجله Annals of Internal Medicine منتشر شده است.

 

 

 

وبگردی

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: