به گزارش گروه اجتماعی برنا ، این کلمه در خلال یک تحقیق که در سال ۲۰۰۸ در دانشگاه‌های انگلیس انجام می‌شد اختراع شد. نتایج آن تحقیق این بود که ۵۸ درصد از مردان و۴۷ درصد از زنان هنگامی که به گوشی موبایل خود دسترسی ندارند دچار نوعی آزردگی خاطر و استرس می‌شوند. تحقیقات جدیدتر و در نقاط مختلف جهان ثابت کرده‌اند این میزان هم اکنون به بیش از ۶۰٪ در بین مردم رسیده است.

علل پیداش نوموفوبیا:

۱- ترس از نبود گوشی موبایل از یک نوع اعتیاد ناشی می‌شود. وقتی شخصی از لحاظ فیزیکی یا روانی به چیزی وابسته می‌شود ناخوداگاه نوعی رابطه بین آن دو پیدا می‌شود که ترس از نبود چنین رابطه‌ای باعث آزردگی خاطر و استرس می‌شود.

۲- اغلب انسان‌هایی که دارای احساس ناامنی، کمبود خودکنترلی، کسانی که به سادگی بی حوصله و بی‌قرار می‌شوند و یا کسانی که تفریحات و مشغله‌های کاری کمتری دارند بیشتر در معرض این بیماری هستند.

۳- یک جمله معروف در روانشناسی وجود دارد: انسان حیوانی است اجتماعی. انسان‌ها در طول تاریخ همواره نیاز به ارتباط با یکدیگر و رد و بدل کردن و اشتراک نظرات و احساساتشان داشته‌اند.. با درنظر گرفتن این واقعیت که امروزه گوشی تلفن ابزار ارتباط برای هر قشر و هر سنی شده است، پس این فوبیا چندان هم دور از انتظار نخواهد بود.

۴- اشخاصی که سابقه تجربه‌ای ناخوشایند به علت در دسترس نبودن موبایل داشته‌اند، بیشتر در معرض فوبیای طولانی مدت هستند.

علائم نوموفوبیا:

مانند هر هراس دیگری، ترس از نبود موبایل می‌تواند باعث بروز علائم فیزیکی یا روانی خاص خود شود که عبارتند از:

افزایش تپش قلب، تنگی نفس، تعریق دست‌ها

زیاده‌روی در حفاظت از گوشی و چک کردن غیر عادی باتری و پیام‌ها و نوتیفیکیشن‌ها

دور شدن از پریز تنها در صورت اطمینان از دوام آوردن باتری گوشی در مدت مورد نظر و حتی استفاده از چند گوشی برای اجتناب از بی گوشی شدن

بسیاری از کسانی که از نوموفوبیای درجه بالاتر رنج می‌برند در صورت دوری بلند مدت از گوشی دچار حملات عصبی می‌شوند

کار بی معنی با گوشی در هر شرایطی، مانند باز و بسته کردن بی دلیل قفل و گشت و گذار بی هدف در گوشی

صدمه به روابط عاطفی و یا کاری و تحصیلی به علت استفاده بیش از حد. بسیاری از کسانی که دچار این عارضه هستند به ضعف در رابطه و یا حتی گوشه‌گیری مشهورند

بسیاری از کسانی که به این عارضه دچارند خودشان هم متوجه می‌شوند که این ترس بیهوده است اما بازهم نمی‌توانند برای آن چاره‌ای بیاندیشند، همین موضوع ممکن است باعث ناراحتی و عوارض فیزیکی و روانی بیشتر ‌شود.

چیزی که در این تحقیقات دانشگاهی مشخص است، این است که نوموفوبیا واقعا یک اختلال روانی است و افرادی که از این موضوع رنج می‌برند به عنوان بیمار شناخته می‌شوند! پس بهتر است آن‌ را جدی بگیریم و از همین امروز بیشتر حواسمان به سلامت روحی‌مان باشد.