به گزارش خبرگزاری برنا از فارس، هورمون های تیروئید در تنظیم متابولیسم بیشتر سلول های بدن و همچنین در رشد و نمو فیزیکی و تکامل سیستم عصبی انسان نقش حیاتی دارد.
اهمیت بیولوژیکی یُد، شرکت در ساختمان هورمون های تیروئید است و کمبود آن عملکرد تیـروئیـد را دچار اختلال می کند.
بر حسب اینکه این کمبود در چه زمانی حاصل شود و با چه شدتی، کمبود آن عوارض و تغییرات با عنوان اختلال های ناشی از کمـبود یُد تقسیم بندی می شود.
دریافت ناکافی یُد در زمان بارداری ممکن است سبب بروز عوارض در مادر و اختلال تکاملی سیستم عصبی جنین و نوزاد شود. نقش یُد در تکامل سیستم عصبی در دوران زندگی جنینی و نوزادی با مطالعات انجام شده در زمینه کمبود یُد در زمان بارداری و بروز تاخیر رشد فیزیکی عصبی،  شناختی رفتاری و همچنین بروز کرتینیسم (عقب ماندگی ذهنی بارز توام با درجات مختلفی از کوتاهی قد، کری و لالی و سفت و سخت شدن عضلات) در موارد کمبود شدید آن به خوبی به اثبات رسیده است.
تغییرات عمده در عملکرد غده تیروئید در زمان بارداری طبیعی و شیردهی شامل افزایش تولید هورمون تیروئید، افزایش دفع ادراری یُد، ترشح ید در شیر مادر و نیاز جنین به ید است.
در طی شش ماه نخست بارداری، جنین به طور کامل وابسته به هورمون تیروئید مادر است، زیرا تیروئیـد جنین تا هفته ۱۳ تا ۱۵ بارداری فعالیت هورمون سازی ندارد.
با ورود جنین به سه ماهه آخر بارداری تیروئید، توان هورمون سازی را پیدا کرده، اما هنوز برای این فعالیت نیازمند دریافت یُد از مادر است. نوزادانی که از شیر مادر استفاده می کنند نیز نیازمند ید در شیر مادر و در نتیجه دریافت ید مواد غذایی از سوی مادرشان هستند.
بنابراین بانوان در دوران بارداری و شیردهی برای حفظ سوخت و ساز طبیعی و همچنین انتقال هورمون تیروئید و یُد به جنین و نوزاد، نیاز به یُد بیشتری دارند.
شایع ترین پیامد کمبود یُد که در طول تکامل جنین و اوایل نوزادی بروز می کند، سقط جنین، مرگ داخل رحمی جنین، آنومالی های مادرزادی و تاخیر شدید و غیرقابل برگشت فعالیت های مغزی است.

وبگردی

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: