به گزارش خبرگزاری برنا از قم، آیت الله علامه محمدحسین طباطبایی قدس سره، ماه مبارک رمضان را تا صبح بیدار بودند و مقید بودند که دعای سحر را با افراد خانواده بخوانند و پیش از ماه رمضان از همسایه ها اجازه می گرفتند که اگر برای سحر خواب ماندند آنها را بیدار کنند.

ایشان در درس تفسیرشان فرموده بودند که من در طول عمرم تا به حال به یاد ندارم که شبهای ماه رمضان را خوابیده باشم.

علامه حسن زاده آملی می نویسد: وقتی به حضور شریف علامه طباطبایی قدس سره تشرف حاصل کرده بودم و عرض حاجت نمودم، فرمود: آقا! دعای سحر حضرت امام باقر علیه السلام را فراموش مکن که در آن جمال و جلال و عظمت و نور و رحمت و علم و شرف است و حرفی از حور و غلمان نیست. اگر بهشت شیرین است، بهشت آفرین شیرین تر است.

روزه اش را با بوسه بر ضریح مقدس حضرت معصومه علیها السلام افطار می کردند. پیاده به حرم مشرف می شد و ضریح مقدس را می بوسید، سپس به خانه برمی گشت و غذا می خورد.

شب های ماه مبارک در جاهایی که مجالس روضه بود شرکت می کرد و گاهی با تمام وجود گریه می کرد؛ به طوری که بدنش می لرزید.