اسماعیلی: در ناگویا طلا می‌خواستم اما از شکستن طلسم بوکس خوشحالم/ مدالم را به مردم باشرف ایران و علی دایی تقدیم می‌کنم

گروه ورزشی برنا/ امیر اسماعیلی، ملی‌پوش بوکس ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا موفق به کسب مدال برنز شد تا پس از چند دوره ناکامی، بوکس ایران بار دیگر روی سکوی بازی‌های آسیایی قرار بگیرد. اسماعیلی که در مسیر رسیدن به این مدال با حریفان قدرتمندی از جمله نمایندگان ازبکستان، چین و کره جنوبی روبرو شد، با وجود آسیب‌دیدگی از ناحیه دست و ابرو، مبارزات خود را ادامه داد.

این بوکسور ملی‌پوش در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی برنا درباره شرایط جسمانی خود، بازی‌های آسیایی ناگویا، مسیر کسب سهمیه المپیک لس‌آنجلس، برنامه‌اش برای مسابقات جهانی و همچنین تقدیم مدالش به مردم ایران و علی دایی صحبت کرد.

شرایط جسمانی‌ام خوب است

اسماعیلی درباره وضعیت جسمانی خود پس از آسیب‌دیدگی در مسابقات بوکس بازی‌های آسیایی گفت: خدا را شکر الان از لحاظ جسمی شرایط خوبی دارم. آسیب‌دیدگی که در مسابقات داشتم، اذیتم کرد، اما در حال حاضر حالم خوب است.

حریفانم از بهترین‌های دنیا بودند

وی درباره سطح رقابت‌ها و حریفانی که در ناگویا با آنها روبرو شد، گفت: قبل از حضور در بازی‌های آسیایی هم گفتم که باید واقع‌بین باشیم و بدانیم حریفان بسیار خوبی داریم. نفر اول و دوم این وزن از بهترین‌های دنیا بودند و روی همین سکویی که من ایستادم، بوکسورهایی با رنکینگ بالای جهانی قرار گرفتند.

اسماعیلی ادامه داد: خدا را شکر توانستم مبارزات سختی را با پیروزی پشت سر بگذارم. حریفم باور نمی‌کرد مقابل من شکست بخورد و خودش هم از بوکسورهای رده بالای جهان بود. در حالی که خودم رنک ۶۰ دنیا بودم، توانستم با کمک تمریناتی که داشتم، مربیان تیم ملی، همایون امیری، ریاست فدراسیون و همه کسانی که در این مسیر کمکم کردند، به این نتیجه برسم.

باور داشتم می‌توانم مدال بگیرم

اسماعیلی با تاکید بر اینکه هدفش از ابتدا مدال طلا بوده است، گفت: من واقعا برای این مدال خیلی زحمت کشیدم. همه کسانی که در اردو بودند، دیدند که با جان و دل و با تمام وجود تمرین می‌کردم. اراده کرده بودم که مدال بگیرم و با همین باور وارد مسابقات شدم.

وی افزود: شاید اینکه یک بوکسور با رنکینگ ۵۰ یا ۶۰ دنیا بگوید می‌خواهم در بازی‌های آسیایی اول شوم، کمی عجیب به نظر برسد، چون در آسیا بهترین‌های دنیا حضور دارند، اما من از ابتدا برای طلا جنگیدم. در مبارزاتم هم مشخص بود که هدفم کسب مدال طلاست.

این مدال برای بوکس ایران اهمیت زیادی داشت

این ملی‌پوش ادامه داد: خیلی دوست داشتم طلا بگیرم و به فینال برسم اما متاسفانه نشد. فینالیست شدن حس بسیار متفاوتی دارد و من واقعا برای رسیدن به فینال و کسب طلا تلاش کردم. با این حال از طرف دیگر خوشحالم که توانستم طلسم مدال نگرفتن بوکس ایران را بشکنم و تا حدی دل مردم را شاد کنم.

اسماعیلی درباره اهمیت مدال برنز ناگویا گفت: دو دوره قبلی نتوانستیم در بازی‌های آسیایی مدال بگیریم و به همین دلیل این مدال برای بوکس ایران خیلی مهم بود. باید این طلسم شکسته می‌شد تا بوکس ما بتواند دوباره مسیر پیشرفت را ادامه دهد. امیدوارم این مدال تکرار شود و رنگ آن هم تغییر کند، یعنی هم مدال طلای بازی‌های آسیایی را بگیریم و هم در نهایت به مدال المپیک برسیم.

با وجود شرایط سخت، مقابل بهترین‌های آسیا جنگیدیم

ملی‌پوش بوکس ایران با اشاره به شرایط دشوار آماده‌سازی تیم ملی گفت: ما در شرایط سختی تمرین کردیم. جنگ داشتیم و حتی در همان شرایط هم تمریناتمان را ادامه دادیم. از طرف دیگر، مسابقات زیادی را از دست دادیم و بعضی رقابت‌ها به دلیل شرایط موجود لغو شد. طبیعی است که این مسائل کار ما را سخت‌تر کند.

اسماعیلی ادامه داد: باید واقع‌بین باشیم؛ خیلی از کشورهای دیگر از ما جلوتر هستند. برای مثال ازبکستان در المپیک پاریس پنج مدال طلا گرفت که آمار شگفت‌انگیزی است. با این حال وقتی مقابل آنها قرار می‌گیریم، با تمام توان و غیرت مبارزه می‌کنیم و باور داریم که می‌توانیم آنها را شکست دهیم.

می‌خواهم در المپیک انتقام شکست‌هایم را بگیرم 

وی افزود: امیدوارم در مسابقات بعدی هم بتوانم با همین حریفان روبرو شوم، مخصوصا در المپیک. می‌خواهم در آنجا انتقام شکست‌هایم را بگیرم و برای کسب مدال بجنگم.

اسماعیلی درباره مسیر کسب سهمیه المپیک لس‌آنجلس گفت: درباره سیستم جدید امتیازدهی و اینکه سهمیه‌ها دقیقا چگونه توزیع می‌شوند، اطلاعات کاملی ندارم، چون ساختار بوکس جهانی تغییر کرده است اما می‌دانم مدالی که در بازی‌های آسیایی گرفتم، امتیاز خاصی برای مسیر المپیک داشت و مطمئنم این امتیاز تاثیر خوبی در مسیر کسب سهمیه لس‌آنجلس دارد. به نوعی احساس می‌کنم به سهمیه نزدیک‌تر شده‌ام.

هفت ماه از اردو خارج نشده بودم

این بوکسور ملی‌پوش درباره فشار اردوهای طولانی‌مدت تیم ملی اظهار داشت: فکر می‌کنم حدود هفت، هشت ماه است که در اردو هستیم و استراحت‌هایمان نهایتا یک هفته بوده است. در این مدت به مسابقات جام جهانی چین هم رفتیم که دوست و هم‌تیمی‌مان، علی حبیبی‌نژاد، مدال تاریخی گرفت و بعد دوباره به اردو و تمرینات برگشتیم.

اسماعیلی افزود: تمرینات بسیار سختی داشتیم و برای مسابقات جهانی هم امیدوارم برنامه خوبی داشته باشیم. برای گرفتن مدال در مسابقات بزرگی مثل جهانی، برنامه‌ریزی قوی لازم است. ما به تجربه، اردوهای مشترک و مسابقات تدارکاتی نیاز داریم و مطمئنم فدراسیون برای این موضوع برنامه دارد.

وی ادامه داد: در کنار این مسائل، واقعا به یک استراحت و ریکاوری خوب نیاز داریم تا بدنمان برای مسابقات جهانی قزاقستان آماده شود. من شخصا حدود هفت ماه به خانه نرفته بودم و حتی خیلی وقت‌ها از اردو مرخصی نگرفتم. هدفی که داشتم برایم بسیار مهم بود و می‌خواستم فقط تمرین کنم، بدنم آماده باشد و بتوانم مدال بگیرم که خدا را شکر این اتفاق افتاد.

آسیب دستم در مبارزه با نماینده ازبکستان خیلی اذیتم کرد

اسماعیلی درباره آسیب‌دیدگی‌اش در جریان مسابقات گفت: آسیب دستم در مبارزه با بوکسور ازبکستانی خیلی اذیتم کرد. شرایط به شکلی بود که نمی‌توانستم دستم را به خوبی بالا بیاورم.

وی افزود: این آسیب را از قبل داشتم و دکتر دریانی و کلینیک او خیلی به من کمک کردند. آنها از آسیب‌دیدگی من کاملا مطلع بودند و در این مدت خیلی کمکم کردند تا بتوانم بهترین عملکرد را با سرشانه چپم داشته باشم. با این حال، فشاری که در مسابقات به دستم وارد شد باعث شد آسیب دوباره خودش را نشان دهد. با وجود این، سعی کردم مبارزاتم را تا پایان ادامه بدهم.

از مربیان و فدراسیون تشکر می‌کنم

اسماعیلی با قدردانی از افرادی که در مسیر کسب این مدال به او کمک کردند، عنوان کرد: از ریاست فدراسیون گرفته تا تمام کارمندانی که در فدراسیون فعالیت می‌کنند، سرمربی محترم تیم ملی، آقای امیری، و مربیانم که در اردو خیلی برای ما زحمت کشیدند، تشکر می‌کنم.

وی ادامه داد: همچنین از استاد خودم، آقای شاطرلو، تشکر ویژه دارم که ۱۰ سال است به من آموزش می‌دهد و مربی سازنده من بوده است. از همه دوستان و کسانی که در این مسیر به من کمک کردند، تشکر می‌کنم و امیدوارم بتوانم با کسب مدال المپیک، مزد زحمات آنها را بدهم.

در روستای زادگاهم برای این مدال جشن گرفتیم

بوکسور ملی‌پوش ایران در مورد استقبال همشهری‌هایش از او گفت: موقع رسیدنم به فرودگاه مورد استقبال ویژه‌ای از طرف مسئولان و خانواده قرار گرفتم، بعد از آن به روستای زادگاهم رفتیم و با دوستانم و همشهری‌ها جشن گرفتیم. حس خیلی خوبی داشت که در زادگاه و روستایی که بزرگ شدم، جشن موفقیتم را گرفتم. 

مدالم را به مردم ایران و علی دایی تقدیم می‌کنم

اسماعیلی در پاسخ به اینکه مدالش را به چه کسی تقدیم می‌کند، گفت: دوست دارم مدالم را اول از همه به مردم عزیز و باشرف کشورم تقدیم کنم. همچنین می‌خواهم این مدال را به نشانه احترام و ارادت به علی آقا دایی تقدیم کنم.

وی افزود: علی دایی واقعا الگوی من است و خیلی دوستش دارم. هنوز قسمت نشده که از نزدیک او را ببینم و ارتباط صمیمانه‌ای با ایشان داشته باشم اما واقعا دوست دارم این اتفاق بیفتد.

هدف اصلی‌ام المپیک لس‌آنجلس است

ملی‌پوش بوکس ایران در پایان درباره هدف اصلی خود گفت: هدف واقعی من المپیک لس‌آنجلس است. اگر منطقی به شرایط نگاه کنیم، گرفتن مدال المپیک سخت و حتی غیرممکن به نظر می‌رسد، چون همه کشورها پیشرفت کرده‌اند و بوکس در همه دنیا، به‌خصوص در آسیا، بسیار قوی شده است.

اسماعیلی تاکید کرد: با این حال، همین ذهنیت برنده می‌تواند من را به المپیک لس‌آنجلس برساند. ما واقعا چیزی از حریفانمان کم نداریم و می‌توانیم این کار را انجام دهیم. امیدوارم همه دوستان و هم‌تیمی‌هایم بتوانیم در المپیک مدال بگیریم و یک طلسم دیگر را هم برای بوکس ایران بشکنیم.

گفت‌وگو: فاطمه سعید

انتهای پیام/