داود مهدیلو؛ محبوبیتی که رسمیت نمی‌شناخت

به گزارش برنا اردبیل:صدایش در سکوت خانه‌ها و خیابان‌های خالی دوران کرونا پیچید؛ جایی که دیوارها فاصله انداخته بودند و آدم‌ها از یکدیگر دور شده بودند. داود مهدیلو با همان صدای پرحجم و نافذش، مرزهای خاموشی را شکست و امید و همدلی را در دل هزاران نفر زنده کرد.

 «منی حیرت، سنی تمکین! بئله خاموش ائدیب گویا چکیب نقّاش ایکی صورت، او دیواره بو دیواره»

این بیت تصویری است از سکوت و انزوای اجتماعی و بازتاب جستجوی او برای یافتن ارتباط میان دل‌ها؛ جستجویی که حتی در خاموشی نیز ادامه داشت. با وجود اینکه داود مهدیلو نه شاعر بود و نه سواد رسمی یا مدرک ادبی داشت، مردم او را با احترام و محبت «استاد» می‌نامیدند.

سادگی و صداقت او، حضورش را در دل‌ها ماندگار کرد و محبوبیت واقعی‌اش از هر مدرک و رسمیت فراتر رفت. داود مهدیلو انسانی صادق و پرانرژی بود که قلبش برای مردم می‌تپید. حضور او در جمع‌ها همیشه محسوس بود؛ نه فقط با صدایش، بلکه با نگاه و حرکت ساده‌اش. حتی در سکوت و فاصله‌ها، یا در فضای مجازی، می‌توانست حس زندگی و ارتباط را منتقل کند.

 او در عرصه‌های اجتماعی نیز فعال بود؛ از جمله در ستاد تبلیغاتی پزشکیان در اردبیل که داوطلبانه حضور یافت و با صداقت و تلاش خود نقش موثری ایفا کرد. تفاوت حضور او با دیگران در همان خلوص و گرمی بود؛ او نه تنها کار می‌کرد، بلکه پیوند میان افراد، همدلی و انگیزه جمعی را تقویت می‌کرد. حضور خالصانه او نشان داد که هنرمند واقعی، تنها با هنر و صدا، بلکه با عمل و مشارکت اجتماعی نیز می‌تواند مسیر تغییر و همدلی را شکل دهد. از نگاه جامعه‌شناسی، محبوبیت چنین چهره‌هایی قابل تبیین است.

 کسانی که با صداقت، خلوص و حضور واقعی در جامعه عمل می‌کنند، می‌توانند سرمایه اجتماعی و فرهنگی بسازند و حتی در شرایط انزوای اجتماعی، پلی میان دل‌ها ایجاد کنند.

نظریه‌های جامعه‌شناسی، از جمله کارکرد نمادین رولان بارت و مفهوم عرصه عمومی هابرماس، همین نکته را تایید می‌کنند. مرگ او تلخ و شوک‌آور بود، اما میراثش تنها در دکلمه‌ها خلاصه نمی‌شود.

 میراث او در یاد رفاقت‌ها، مهربانی‌ها، صداقت اجتماعی و حضور گرم و انسانی‌اش باقی خواهد ماند. در تشییع جنازه هوشنگ ابتهاج در رشت حضور یافت و تابوت او را بر دوش گرفت؛ لحظه‌ای که پیوند عمیق دل و روحش با ادبیات و احترامش به بزرگان فرهنگ را نشان می‌داد.

در مراسم تدفین مهدیلو، کسانی که از صدا، دوستی و حضور او الهام گرفته‌اند، تابوت او را بر دوش می‌گیرند؛ و با هر قدم، نه تنها جسم او، بلکه بار مهربانی، فرهنگ و انسانیّت او را در میان جمع‌ها منتقل می‌کنند، و خاطره‌اش را به حرکت درمی‌آورند، تا همانند صدایش، همچنان در دل‌ها طنین‌انداز باقی بماند.

 داود مهدیلو، حتی پس از خاموشی صدا، یادآور این حقیقت است که هنر، انسانیت و عمل اجتماعی می‌توانند مرزهای خاموشی را بشکنند و در دل جمع‌ها و خاطره‌ها زنده بمانند؛ همان‌گونه که ادبیات صوتی او هنوز در خانه‌ها و ذهن‌ها طنین‌انداز است و یادش در قلب‌ها جاری است.