سه چهره سینمای داستانی در سه مستند

به گزارش گروه فرهنگ و هنر برنا؛ شبنم مقدمی، رضا بهبودی و سعید چنگیزیان سه بازیگر که سابقه تئاتری دارند در سه مستند، حضوری تاثیرگذار داشته‌اند.

شبنم مقدمی بازیگری است با انبوهی نقش به یادماندنی، بازیگری که دیر به سینما آمد، اما تجربه حضور در تئاتر، او را صاحب انعطاف در بازی در نقش‌های متفاوت کرده، بازیگری که از تجربه نقش‌هایی که او را مسن یا زشت نشان دهد هراسی ندارد.

بازیگری درجه یک، که عیار بازیگری اش، حتی به آثار متوسط و ضعیف اعتبار می‌دهد. شبنم مقدمی بازیگری تجربه‌گراست، با بی شمار نقش‌های دور از هم. او را در «شبی که ماه کامل شد» به یاد می‌آوریم، از سویی دیگر او را در فضایی کمدی در «کلمبوس» دیده‌ایم، در نقش زنی شیرین و دوست داشتنی.

مقدمی را در «ابد و یک روز» فیلمی پرستاره در ذهن سپرده‌ایم و با نقشی کوتاه در «امروز» به خاطر می‌سپاریم. مقدمی در مستند «ارس، رود خروشان» (هادی آفریده) تنها یک راوی نیست. صدای گرم و لحن بسیار مناسبش، از او شخصیتی متناسب با این فیلم ساخته است. مقدمی در «ارس، رود خروشان» در خدمت فیلم است، بی آنکه بخواهد خود را به رخ بکشد، نامی که برای مخاطب عام عامل جذابیت و برای مخاطب خاص در فضای فیلم هادی آفریده است. گفتار متن پالوده «ارس، رود خروشان» با صدا و اجرای مقدمی، دلنشین‌تر شده است.

آنچه رضا بهبودی در «مشت زنی در رینگ ترجمه» (حنیف شهپرراد) انجام داده، از جنس دیگریست.

بهبودی هم بازیگری باسابقه در تئاتر است، او در این مستند، که روایت زندگی ذبیح الله منصوری روزنامه نگار و مترجم معروف ایرانیست، نقش منصوری را بازی کرده است. نکته مهم این که حضور او بیشتر در یک فضای ثابت (دفتر کارش) و پشت میز است. آنچه به چشم می‌آید، واقعی بودن بهبودیست. بازی او نیز در قالبی که کارگردان تعیین کرده دیده می‌شود. اغراق در کار نیست، شاید آنهایی که سیمای بهبودی را نمی‌شناسند، او را مانند دیگر افرادی که مقابل دوربین حضور دارند، فردی واقعی و مرتبط با منصوری بدانند. رضا بهبودی بازیگری ممتاز است، بیان و قدرت بازیگری او در تئاتر بار‌ها دیده شده، در نقش‌های کوتاه و بلند در سینما درخشیده و حضورش در «مشت زنی در رینگ ترجمه» علاوه بر جذب مخاطب می‌تواند نقطه روشن دیگری در کارنامه این بازیگر باشد.

سعید چنگیزیان هم از ستاره‌های تئاتر است، انبوهی نقش به یادماندنی در تئاتر دارد که گاهی رنگ طنز دارند و گاه جدی هستند. از «ایوانف» تا «ستوان اینشمور» و «رامسس دوم»، چنگیزیان بازیگری شش دانگ با صدای دلنشین است. حضور او در مستند «محاکمه آزادی» (محمد عبدی) یکی از امتیاز‌های فیلم است. گریم خوب این مستند که درباره بخشی از زندگی مهندس مهدی بازرگان است، باعث شده چهره چنگیزیان را به یاد نیاوریم و نشناسیم، بسیاری از سکانس‌های این مستند که بازسازی صحنه‌های دادگاه بازرگان است، چنگیزیان مشغول خواندن متن است، تسلط او روی واژه‌ها و بازی در سکوتش قابل توجه است. بازیگری در فیلم مستند، باید بدون نمایشگری و دیده شدن اتفاق بیفتد و با بازیگری در سینمای داستانی تفاوت دارد. مستندسازان معمولا به سراغ بازیگران حرفه‌ای نمی‌روند تا محبوبیت و شهرت آنها، خدشه‌ای به واقعی بودن فیلمشان وارد نکند، اما آنها که از بازیگران سرشناس در فیلمشان استفاده می‌کنند، گاهی با انتخاب درست و هدایت هوشمندانه و متناسب با فضای فیلمشان می‌توانند ارزش افزوده خلق کنند.

همکاری رضا بهبودی و سعید چنگیزیان در دو مستند مصداق این تعریف است که بازیگر حرفه‌ای در فضا‌هایی که نیاز به بازسازی و خلق موقعیت دارد موفق‌تر هستند. روایت شبنم مقدمی در «ارس، رود خروشان» هم در راستای استراتژی تولید این مستند است. ارس به عنوان شخصیت اصلی این مستند، یک زن است و چه بهتر که روایت را زنی بخواند که صدایش صلابت و رسایی را با هم دارد.

انتهای پیام/