والدین عزیز، نخبگان فکری و فرهنگی، ما مقصریم
به گزارش خبرگزاری برنا از اصفهان،گرد و غبار صحنه فتنه فرونشسته و تبعات سهمگین بر جای مانده از ددمنشی دشمن غدار پنهان و ایادی میدان او با زخم هایی که بر پیکر جان و روح مردم زده نمایان است.
تبعاتی که متاسفانه به قیمت بر زمین ریخته شدن خون افراد بی گناه تا از دست رفتن حس اعتماد یا حتی بر باد رفتن ایمان برخی افراد تمام شده است.
در این ایام هر کسی از زاویه دید خود و با عینکی که با آن زیسته یا فراخور شغل یا تخصصش به آن می نگرد، سخن می گوید، می نویسد و راهکار ارائه می دهد.
در این میان برخی با نگاه های جناحی، انگشت اتهام به سمت دیگران می گیرند و افراد یا نهادهای مختلف را متهم به کم کاری، ترک فعل و حتی مقصر و گاه همراه با فتنه گران می دانند و بعضی چه توهین ها که به هم میهنان خود حتی مسؤلین ارشد نظام نمی کنند.
بیایید به آنچه در فتنه دی ماه در ایران بزرگ رخ داد از زاویه این آیه قرآن هم نگاه کنیم که «فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَى طَعَامِهِ» و این بار ببینیم این انگشت اتهام را باید به سوی چه کسی بگیریم؟
روی سخن در وهله اول به خودم به عنوان یک پدر و دیگر والدین جامعه است.
پدر و مادر عزیز، شاید ما در حد وسع خود برای کسب رزق حلال مادی خانواده مان کوشیده ایم اما برای تغذیه فکر و روح خود، همسر و فرزندانمان از طیبات الهی آنگونه که خدا در قرآن کریم فرموده و اهلبیت عصمت و طهارت راهنمایی کرده اند چه کرده ایم؟ آیا برای این مهم برنامه ای داشته ایم؟
شاید برخی از شما بگویید ما سعی کردیم انسان های خوبی باشیم، مؤمن باشیم، اهل نماز و روزه و مسجد و انجام واجبات و ترک محرمات باشیم اما نمی دانیم چرا فرزندانمان آنگونه که دوست داریم مقید به ارزشها نیستند و گاه حتی قبول ندارند؟!؟
در پاسخ می گویم فکر نمی کنید چون ما دغدغه رشد و ارتفاع گرفتن آن هم به سوی آسمان ها که خدا به آن دعوت می کند نداشته و به زندگی دنیا راضی شده ایم امروز گرفتار هزاران دغدغه هستیم؟
وقتی از گوشی تلفن همراه به عنوان صدا خفه کن کودکان ۲ تا ۷ سال و با این فضای ولنگار فرهنگی بهترین هدیه برای برای فرزندان ۷ سال به بالای خود آن هم بدون هرگونه نظارت بر محتوای قالب بازی ها و شبکه های اجتماعی استفاده می کنیم، چطور توقع داریم شاهد آنچه در پیرامونمان رخ داده و می دهد نباشیم؟
فکر نمی کنید گاه خود ما با بی دقتی زمینه تحقیر فرهنگ خود از مذهب گرفته تا ملیت را برای فرزندانمان فراهم ساخته و فرهنگ بی خود غرب و شرق را برایشان آمال و آرزو جلوه داده ایم؟
و اما سخن دوم به نخبگان فکری و فرهنگی جامعه است. کسانی که باید مشعل دار راهنمایی افراد به سمت ثواب و صلاح باشند اما گاه شاهدیم چندین و چند گام عقب تر از ناتوی فرهنگی دشمن نه تنها نتوانسته اند قلوب مردم را از آبشخور زلال معارف قرآن و اهلبیت سیراب کنند بلکه حتی به مردم نگفته اند باید برای رشد خود و اطرافیان خود برنامه ای خدایی داشته باشند.
آری، برخی نخبگان فکری - نه همه آنها- که به جای حمله به مواضع فکری دشمن و تلاش در عرصه جهاد تبیین درگیر مسائل حاشیه ای و گاه دعواهای سیاسی و جذب بودجه بیشتر و دفع نسل جوان و نوجوان به خاطر داشتن ظاهری متفاوت شده اند.
با این تفاسیر چطور می خواهید شاهد گرفتار نشدن فکر و روان جوانان و نوجوانانمان در طلسم و تسخیر غذای مسموم دشمن نباشیم؟
به نظر می رسد برای پیشگیری و در امان بودن از حوادثی مانند فتنه چندلایه دی ماه امسال، تأمین طیبات فکری و فرهنگی برای تغذیه جامعه با توجه به این حدیث از امام صادق علیه السلام که فرمودند«من لم يعرف أمرنا من القرآن لم يتنكّب الفتن؛ هركس امر ولايت را از قرآن به دست نياورد، نمىتواند از فتنهها در امان باشد» باید در اولویت والدین و نخبگان فکری و فرهنگی جامعه باشد.
یادداشت از محمد علی قاسم زاده بافقی
